Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego

[…]
„i gdy człowiek wejdzie w las, to nie wie,
czy ma lat pięćdziesiąt, czy dziewięć,
patrzy w las jak w śmieszny rysunek;
i przeciera oślepłe oczy,
dzwonek leśny poznaje, ćmę płoszy
i na serce kładzie mech jak opatrunek”
- napisał w wierszu Kronika Olsztyńska Konstanty Ildefons Gałczyński.

Był 1950 r., poeta wypoczywał wówczas w leśniczówce „Pranie” usytuowanej nad brzegiem Jeziora Nidzkiego, ok. 28 km na południe od Mikołajek.

Zbudowano ją ok. 1880 r. Mazurzy mówili, że łąka, przy której stoi „pierze” czyli dymi, zasnuwa się mgłą. Na tej podstawie powstała polska nazwa leśniczówki „Pranie”. Gałczyński przyjeżdżał tu aż do swej śmierci w 1953 r., nie zdążywszy zrealizować zamiaru zamieszkania nad Jeziorem Nidzkim na stałe.

Napisał tu takie utworzy jak cytowana Kronika Olsztyńska, Niobe, Ezop świeżo malowany, Rozmowa liryczna, Księżyc, W leśniczówce i wiele innych.

W 1980 r. utworzono w leśniczówce Muzeum Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, które przypomina o postaci poety nie tylko ekspozycją złożoną m.in. z wydań tomów poezji, fotografii, listów itp., ale także kontynuuje artystyczne tradycje tego miejsca.

Pośród wielu imprez kulturalnych odbywają się tutaj latem ilustrowane muzyką poranki poetyckie, na których wybitni polscy aktorzy recytują wiersze Gałczyńskiego.

Z parkingu przy leśniczówce prowadzą dwie ścieżki spacerowe (1400 m i 1500 m), niegdyś przemierzane częstokroć przez Gałczyńskiego. Jedna z nich wiedzie do kamiennego obelisku poświęconego sośnie Gałczyńskiego, nazwanej przez niego Georgem Bernardem Shawem z uwagi na jej sędziwy wiek, a takiego dożył właśnie angielski dramaturg.

Uschnięte drzewo ścięto w 1983 r., a na jego miejscu postawiono ów pamiątkowy, kamienny obelisk.

Tekst: Sandra Nejranowska-Białka